De volgende dag gaan Ien en ik weer samen op pad in Rabat. Het duurt even voordat we het Archeologisch museum gevonden hebben. Maar als we er zijn is het wel de moeite waard. En de beheerder van het museum hoefde wij maar één vraag te stellen en hij liet ons niet meer met rust. HIj wilde alles uitleggen over de vondsten uit onder andere Volubilis (Romeinse nederzetting).

De beheerder van het Archeologische museum wilde ook graag samen op de foto. Op de foto zie je ook één van de vondsten uit Volubilis een bronzen Efebe (halfvolwassen jonge man).

Daarna gaan we naar de Chellah. Hier zijn de oudste resten van de stad opgegraven, uit de pre-Romeinse tijd en uit de periode van de Romeinse nederzetting Sala Colonia. De verweerde muren van de Chellah huisvesten ook ruïnes en sporen uit latere eeuwen. Sultan Abou el-Hassan liet in de Chellah een koranschool bouwen waarvan het grondplan met 14 studeerkamertjes nog steeds is te herkennen, alsmede de kleine betegelde minaret, waarop een ooievaarspaar een nest heeft gebouwd.

De muren van de Chellah.

Poort van de Chellah.

Ooievaarsnesten binnen de Chellah.

Ruïnes en ooievaarsnest op minaret.

Ruïnes van de Chellah.

Katten in de Chellah. Achterin de stad is een bron met heilige palingen, deze zouden voorspoed brengen aan vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen. Zij offeren dan eieren aan de palingen, eieren zijn een vruchtbaarheidssymbool. De palingen krijgen het eigeel en de katten die rondom de ruïnes verblijven krijgen het eiwit. Bij de bron zitten dan ook veel katten.

Dan is het tijd om naar de volgende bezienswaardigheid te gaan. Sidi Maklouf is het grote plein met de toren van Hassan en het maussoleum van Mohammed V. Hassan toren of Tour Hassan is de minaret van de incomplete moskee.

Hassan Toren.

Ruïne van de incomplete moskee.

Zuilen van de incomplete moskee en op de achtergrond het maussoleum.

Graf van Mohammed V.

Ien en Emmy met wachter van de zwarte garde.

De toeristische waterdragers zijn fel-gekleurd en dragen rode belletjesrinkelende punthoeden en dragen een waterzak met kraantje.

Na het bezoek aan de Hassan II-moskee verlaten we Casablanca en reizen we naar de hoofdstad Rabat. Onderweg stoppen we langs de kust om te lunchen. Rabat wordt sinds 1912 gezien als de hoofdstad van het land en werd dit in 1956, door de onafhankelijkheid van Marokko, definitief. Deze witte stad is gelegen tussen okeren stadsmuren. In Rabat aangekomen bezoeken we eerst het konklijk paleis, gebouwd in 1864 en sinds 1912 zetel van de koning en de regering. Hieronder een paar foto’s.

Het enorme paleis gebouw.

De vlag van Marokko is in gebruik sinds 17 november 1915. Na de onafhankelijkheid van het land in 1956 is de vlag de officiële vlag van het land gebleven. Het is een dieprode vlag met in het midden een groen pentagram. Dit pentagram is het zegel van de Bijbelse koning Salomo (Arabisch: Suleyman) en dit zegel is in een andere vorm ook terug te vinden in de vlag van Israël. De kleuren groen en rood zijn traditionele Arabische kleuren.

De paleiswacht is in het wit gekleed, draagt rode epauletten en een brede rode ceintuur, waaraan twee leren tassen hangen. De bewakers hebben witte handschoenen aan en op hun hoofd prijkt een blauwe of rode muts met witte ruiten. Leden van dezelfde ‘zwarte garde’ houden de wacht bij de Hassan toren en het mausoleum.

De rest van de dag kunnen we vrij besteden en ik ga samen met Ien naar de medina (oude stadsdeel) en de Oudaïa Kasba. De medina stamt uit de 17e eeuw en wordt gekenmerkt door een wirwar van steegjes en straatjes, vol met marktkraampjes. In het noorden van de medina treft je het Oudaïa Kasba. Dit fort bestaat uit een ommuurde vestiging die in de twaalfde eeuw werd gebouwd om de stad te beschermen tegen aanvallen. Binnen de muren vind je een woonwijk, Moors café (kun je een lekkere kokosmakroon eten) en een Andalusische tuin. Hieronder een aantal foto’s die genomen zijn in en buiten de Oudaïa Kasba.

Muren van het fort.

De nauwe straatjes zijn wit en blauw geschilderd in de woonwijk van het fort.

Deur met klopper: handje van Fatima. Handjes van Fatima worden verondersteld geluk te brengen en het kwaad te weren.

Het strand ligt tegen een kerkhof aan.

Uitzicht vanaf het fort op de Atlantische Oceaan.

Ien en ik samen op de foto, bij het uitkijkpunt.

Zaterdag 26 juli 2008 begon de reis naar Marokko via Rosetta Reizen. We vertrokken ‘s middags vanuit Amsterdam en reisden via Royal Air Maroc. Die avond komen we aan in Cacablanca, waar we ontvangen werden door onze reisleidster. Vervolgens maakte we kennis met onze buschauffeur en zijn hulpje tijdens de reis. We gingen meteen naar het hotel om ons op te frissen en daarna een hapje eten met de hele groep. Hieronder een paar foto’s van het hotel.

Een boom in het hotel.

Lekker loungen in het hotel.

Marokkaanse versieringen in het hotel.

Reisgenoten in het hotel.

De volgende dag bezoeken we de beroemde en prachtige Hassan II-moskee. Deze moskee is, na die van Mekka, de grootste ter wereld en een van de belangrijkste bezienswaardigheden van Marokko. Ook het feit dat het een van de enige moskees ter wereld is die door niet-moslims bezocht mag worden, maakt de gebedsplaats bijzonder populair. Hieronder een paar foto’s.

De Hassan II-moskee ligt aan de Atlantische Oceaan.

De minaret is de hoogste minaret met een hoogte van 210 meter.

Buiten zie je de fontijn met een mooi mozaïk werk.

Zesduizend traditionele Marrokaanse ambachtslieden hebben zes jaar gewerkt om ruwe materialen te verwerken tot mozaïeken, stenen en marmeren vloeren, de zuilen, houtsnijwerken, geschilderde plafonds etc. die nu te zien zijn.

Binnen de moskee heb je een grote zaal met mooie lichtinval.

Er is plaats voor 25.000 biddende bezoekers.

Onderin de Moskee bevinden zich de wasfonteinen waar de gelovigen zich wassen om zich te zuiveren voordat ze gaan bidden.

Even snel mezelf op de foto gezet.

Gisterenmiddag en avond mezelf nog prima vermaakt. s Middags kwam ik een man tegen die me een beetje rondgeleidt heeft in Belgrado. Hij is een voormalig voetbalspeler, die nu vanuit Duitsland huidige voetbalspelers managed. Hij was ook helemaal gek van muziek, hij had nog een goeie tip van Ierse muziek. Dus later op de dag nog een cd gekocht. Volgens hem moet ik absoluut volgend jaar naar het Exit festival gaan in Novi Sad. Verder was hij heel lyrisch over de Rolling Stones. Uiteindelijk kwamen we uit bij een heel groot meer waar je kunt zwemmen, maar ook waterskieen en bungy jumpen etc.

s Avonds ben ik met een groep van 6 Ierse meisjes en 1 Ierse jongen en een Amerikaans meisje (Colette) en een Canadese jongen nog op stap geweest. Het Amerikaanse meisje was een beetje prettig gestoord, maar wel leuk en aardig meisje. We zijn naar twee boten geweest. Hier in Belgrado heb je een stuk of 30 boten waar je kunt uitgaan. De eerste boot had niet echt mijn muziek, maar de tweede was beter met reggae en rockachtige muziek. Een van de Ierse meisjes van een lokale Servische jongen wel leuk. Al moet ik zeggen dat de Servische jongens niet echt mijn types zijn. Daarentegen vind Colette ze helemaal geweldig. Smaken verschillen. Het was in ieder geval weer heel gezellig, een leuke manier om de vakantie af te sluiten.

Wel zo dadelijk moet ik richting het vliegveld hier in Belgrado. De vakantie is weer voorbij.
Maar het was beslist weer een zeer bijzondere ervaring, met veel verschillende interessante mensen.

Ciao Emmy en tot de volgende reis.

Zo weer in de bewoonde wereld, dat wil zeggen in ieder geval weer in de wereld waar ik weer bereikbaar ben!!

Gisteravond afscheid genomen van mijn gastgezin in Kolasin. Als afscheidskado kreeg ik van hen nog een pot eigengemaakte jam mee. Nog even kijken hoe ik dat veilig mee ga nemen in het vliegtuig. Daarna bracht hun dochter en hun vriend mij naar het treinstation. De trein was ruim een uur te laat, dus lekker in de kou gewacht op de trein. s Avonds koelt het flink af in de bergen.

Plotseling kwam er een trein dus ik al mijn bagage aangesnort en vragen of het de trein was naar Beograd. Ik kreeg meteen hulp van 2 mannen die ook op die trein wachten. Maar het was helaas een andere trein. Ze assisteerde mij ook meteen met mijn bagage, ja er bestaan nog galante mannen!! Toen probeerde ze met mij een gesprek aan te gaan, dat is helaas niet helemaal gelukt. Dat omdat zij misschien 5 woorden Engels spreken en ik dezelfde hoeveelheid Servisch. Ruim een half uur later kwam dan eindelijk wel de trein richting Beograd.

Het was nu inmiddels al 12 uur middernacht geweest en ik was behoorlijk verkleumd en moe. De trein was donker, vies en afgeladen vol met vooral ruidluchtige jongeren. De plaats die ik gereserveerd had was reeds bezet en aangezien ik de taal niet spreek, dan kun je weinig doen. Ik dacht dat komt vanzelf wel goed. Toen mezelf op een klapstoeltje op het gangpad geinstalleerd, en mijn grote en kleine rugzak gebruikt als kussen. Zo rond half 3 s nachts zat ik dan op mijn gereserveerde stoel, nadat ik mijn ticket aan de conducteur had laten zien. Niet dat dat echt meer comfi zat. Maar met veel draaien en verzitten, dan toch een heel klein beetje geslapen in de trein. Rond half 8 a 8 uur in de ochtend was ik dan uiteindelijk in Belgrado en niet zoveel later in de hostel die ik gereserveerd had.

Van de man bij de receptie kreeg ik meteen wat spulletjes en hij hielp mij nog mee mijn bed op te maken. De kamer waar ik ging slapen was nogal een zooitje overal en nergens lagen kleren en andere spullen van de andere gasten die nog sliepen. Ik ben ook maar gaan slapen, lekker in een echt bed. Echt zo veel beter dan als in de trein! Dan rond 1 uur deze middag opgestaan en mezelf lekker gedouched, alles lekker op mijn gemakje. De kamer was ondertussen weer een beetje opgeruimd gelukkig, ik denk omdat een aantal gasten ondertussen vertrokken waren.

Zo nu nog genieten van mijn laatste avond vakantie in Belgrado.
Morgenmiddag zit ik in het vliegtuig richting Amsterdam. Back to home.

Ciao Emmy

Het dagtripje naar het nationale park is niet doorgegaan vandaag. Vandaag weer lekker niks gedaan.
Niets doen, is ook een een vorm van vakantie. Al is het wel een vorm die ik niet zo goed gewend ben.
Maar op zich wel goed dat ik hier 3 daagjes lekker kan bijkomen van al het reizen de afgelopen paar weken.

Gisteravond nog mijn was kunnen doen daar, is dadelijk bijna al mijn vakantiewas alweer gedaan.
Het was wel nodig, want na bijna 3 weken had ik ondertussen bijna geen schoon ondergoed en schone sokken meer.
Daarna met de dochter nog even in het kleine centrum hier wat rondgelopen en wat gedronken in een café wat moet doorgaan voor een Irish Pub. Zij vroeg mij of het mij niets deed dat mensen mij zo vreemd aankijken. Mij doet dat niet zoveel meer, ik kijk gewoon lekker terug. Ik kon duidelijk zien dat zij er niet goed tegen kan.
Moet ook wel zeggen dat ik nog nooit eerder in een land was waar jongeren zo bezig zijn met uiterlijk vertoon en alles wat daar mee te maken heeft. Dat had ik van te voeren nooit kunnen bedenken.

Later vroeg ze nog naar mijn moeder, die nu ongeveer 11 jaar geleden overleden is vanwege kanker. Haar moeder heeft een tijdje terug chemotherapie gehad vanwege een tumor onder in de rug. Vandaag moest ze naar de dokter, gelukkig was er op de foto niets meer te zien. Maar ze is vaak wel heel bang over wat er nog allemaal met haar moeder kan gebeuren. Op zich weet je natuurlijk ook nooit iets zeker, ook de dokters niet en kun je alleen maar hopen op het beste.

Bovenstaande geeft wel een extra lading aan mijn bezoek hier in Kolasin bij mijn gastgezin. Maar zo als ik al eerder zij zijn het schatten van mensen. Zoals deze middag weer. Zij waren uitgenodigd bij vrienden voor de lunch Hebben ze eerst speciaal voor mij eten klaar gemaakt, voordat ze weggingen. Daarna kon ik dan doen en laten wat ik wil, zolang als ik wegging de deur af zou sluiten en de sleutel bij de buren zo brengen. Wel dat heb ik zojuist dan ook gedaan.

Dadelijk even boodschapjes doen voor mijn treinreis, drinken en eten en nog wat extra batterijtjes voor mijn mp3 speler.
De dochter en haar vriend brengen mij vanavond naar het treinstation. Dadelijk nog even lekker wandelen, want dat wordt weer een reis van ongeveer 8 uur zitten in de trein richting Belgrado. We zullen zien wat de dag ons daar morgen gaat brengen. In feite mijn laatste vakantiedag in Servië Montenegro.

Ciao Emmy

Vanochtend voor het eerst een klein beetje uitgeslapen deze vakantie. Dat is wel lekker, om nu op het einde van de vakantie een beetje uit te rusten. De familie vroeg of ze niet te luidruchtig waren s avonds, maar ik was zo moe, dat ik geslapen heb als een baby.

Deze ochtend hadden ze bezoek van een neef van de vader die in Duitsland woont en werkt. Zijn gezin, vrouw en 2 dochters, wonen in Kosovo. Hij was even op bezoek bij zijn ouders met zijn jongste dochter. Met hem even mijn zeer gebrekkige Duits kunnen oefenen. Daarna ontbeten samen met het gezin. Daarna ben ik op zoek gegaan naar het treinstation hier, die zeer afgelegen ligt. Na een wandeling van ongeveer 3 kwartier, had ik het dan gevonden. Een zeer verlaten spookachtig treinstationnetje. Ik moest nog wel een half uur daar wachten voordat ik een ticket kon kopen, dus een goed moment om even een boek te lezen en wat foto’s te maken van dit spookachtig stationnetje.

Toen het loket dan eindelijk open ging rond 13.00 uur, waren er gelukkig ook nog een paar andere mensen. EN een van hen sprak gelukkig ook Engels, zodat die mij kon helpen het ticket te kopen bij de oude vrouw die natuurlijk geen woord Engels spreekt. Toen iedereen bij haar had aangegeven welk ticket ze wilde, moest zij bellen met het kantoor in Podgorica. Weer een kwartiertje later ging ze dan de tickets in orde maken voor iedereen. Nog heel ouderwets met stempels zetten en dingen met de hand invullen. Maar rond kwart voor 2 had ik dan wel mijn treinticket. Dus morgenavond (woensdagavond) zit ik als het goed is om 23.00 uur in de trein richting Belgrado. Donderdagochtend rond 7.00 uur ben ik dan daar.

Dan heb ik daar nog 1 dagje om dingen te doen en te zien.
A.s. vrijdag om kwart voor 3 ‘s middags vertrekt mijn vliegtuig richting Zurich en Amsterdam.
Als het goed is ben ik dan rond 19.00 uur die vrijdag op Schiphol Amsterdam.

Morgen weet ik nog niet wat ik ga doen. Maar de ouders van het gezin hebben gevraagd of ik iets heb kunnen boeken bij de Travel Agency. Helaas hadden die te weindig aanmeldingen om met groep er op uit te trekken. Als het gezin nu vor morgen een auto kunnen regelen dan nemen ze mij morgenvroeg mee naar het nationale park daar in de buurt, Biogordska Gora.
Wel dat is echt super lief, ook al zou het regelen van die auto niet lukken.

Ik wordt echt in de watten gelegd door hen, ze willen dat ik niets te kort kom, omdat ik hun eerste gast ben uit het buitenland die bij hen logeerd. De dochter van hen studeert trouwens in Niksic, de 2e grootste stad van Montenegro. Als ze niet op school hoeft te zijn, dan is ze bij haar ouders. Zij moet haar moeder veel meehelpen, omdat die rugklachten heeft. De moeder gebruikt veel natuurlijke medicijnen. Maar het zijn alle drie schatten van mensen.

Ciao Emmy

Vanochtend om 9.00 uur met de bus vertrokken naar Podgorica. Daar rond half 12 in de middag gearriveerd. Kwartiertje later zat ik alweer in de bus richting Kolasin. Daar deze middag rond 13.30 uur gearriveerd. Meteen naar een Travel Agency gelopen en daar gevraagd of ze voor mij een slaapplaats konden zoeken voor 3 nachten. De vrouw daar was heel aardig en sprak gelukkig heel goed Engels. Een half uurtje later zat ik dan al bij een lokaal gezinnetje daar. Vader en moeder spreken geen Engels, maar zijn super aardig en gast vrij!! Ze hebben 2 dochters, 1 dochter van 30 jaar oud die in Podgorica woont met man en 2 kinderen. Sinds 1 maand hebben ze een tweede kind, de trotse grootouders laten graag aan mij foto’s zien. De tweede dochter is 26 jaar oud en is bijna klaar met school (Serbic literature). Zij heeft een vriend die al bijna 37 is en woont nog bij haar ouders, Dat laatste is een geluk voor mij, want dan kan ik met haar tenminste communiceren.

Van de moeder kreeg ik meteen een glas sock, dat is ranja of sap. Vervolgens ijs en cake. Dit alles terwijl haar man het slot op de badkamerdeur aan het repareren was, zodat ik met een afgesloten deur daar kan douchen. Na het douchen mocht ik ook nog eens met hen gaan lunchen. Een zeer uitgebreide lunch, met soep, schapenvlees, geitenkaas, tomaat, groenten en brood. Als ik iets nodig heb dan moet ik het vragen. Echt super gastvrij. Het is de eerste keer dat ze iemand te gast hebben.

Deze slaapplaats is echt veel beter dan die in Kotor en ook nog eens even duur, of ik moet zeggen even goedkoop (10 euro per nacht). Wat wil een mens nog meer. Na gedouched en gelunched te hebben, weer naar de Travel Agency gegaan om te informeren naar dagtrips, bijvoorbeeld een foto safari. Helaas zijn er op dit moment niet genoeg aanmeldingen. Wel hebben ze voor mij nog navraag gedaan voor een treinticket naar Belgrado. Dus morgen hier het treinstation zoeken en dan een ticket kopen. Ik kan kiezen tussen woensdagavond vertrekken rond 23.00 uur en de dag erop rond 07.00 uur in de ochtend arriveren. Of ik kan donderdagmiddag rond 14.00 uur vertrekken en dan die avond rond 21.00 uur arriveren. Ik denk dat ik kies voor de eerste optie, maar dat zie ik morgen nog wel. Morgen ook even kijken of ik toch nog een dagtrip kan maken naar het nationale park Biogardska Gora. Dat was immers wel mijn doel hier. Maar ja soms gaan de dingen nu eenmaal anders.

Verder deze avond op een terrasje gezeten met een biertje, het is immers vakantie. En nu per toeval een plaats gevonden waar ik kan internetten. Als je het zoekt vind je het niet, als je het niet zoekt wel. Thats live !!!!

Wel alles gaat dus goed, alleen de treinticket moet ik morgen goed regelen. En mezelf vermaken hier in weer een zeer klein plaatsje hoog in de bergen!!! Ik hoop echt dat ik morgen wel een dagtrip kan maken naar het nationale park.

Wel knuffels aan iedereen en kopje aan Elmo en Tygo !!!!!

Ciao Emmy

Hey allemaal,

Zo eindelijk weer Internet gevonden!!

Ben afgelopen vrijdag dus gearriveerd in Kotor. Het is een mooi stadje aan de kust. Maar je hebt alles heel snel gezien. De dag daarop (gisteren dus) een dagtrip naar Perast gemaakt. Ook met de boot eventjes naar het eilandje Sint Nicolas. Dat is wat op de voorkant van mijn boek staat, dat had de oude man in de trein uitgelegd. Vandaag een dagtripje naar Dubrovnik. Hier ben ik net gearriveerd en nu dus een update. Dadelijk snel de stad verkennen, want moet rond 19.00 of 21.00 uur weer terug met de bus naar Kotor. Was wel grappig de oude man van de trein kwam ik vandaag weer tegen bij het busstation van Kotor, hij was daar samen met zijn dochter en gingen naar Podgorica.

Toen ik vrijdag in Kotor aankwam was er meteen een hele aardige vrouw die dacht dat ik student was en die regelde heel goedkoop een taxi voor mij (red cab). Is wel fijn dat sommige mensen heel aardig zijn, want heel veel mensen hier aan de kust kunnen ook heel onbeleeff of ongeinteresseerd zijn. Dat komt door de vele toeristen hier denk ik.

Ben blij als ik morgen naar Kolasin ga, want mijn verblijfplaats in Kotor is niet echt charmant, een groot blok beton en ook  niet echt hygienisch met de gedeelde douches en toiletten. Mijn hostel in Budva was echt veel beter en ook veel gezelliger!!

Wel groetjes en xxx allemaal.
Ik kan trouwens nog steeds niet bellen of sms-en kan denk ik pas donderdag weer in Belgrado.

Groetjes en xxx allemaal!!!!

Gisteren inderdaad naar het klooster hier in de buurt gewandeld. Vervolgens naar het oude centrum – stari grad – gewandeld. Daar wat geld gepind (het duurde even voordat ik een geldautomaat gevonden had). Vervolgens een ticket gekocht voor een dagtrip: Ceitinje – Lockcven. Weer aardig wat kilometers gelopen. Dus dat verdiende een lekker waterijsje. ‘s Avonds weer bij Hippo hostel buiten gezeten, deze keer geen cocktailparty, maar wel gezellig. Wel een klein glaasje rode wijn gedronken van Matthieu, een Canadees. Is de eerste keer deze vakantie dat ik wijn gedronken heb. Tot nu toe alleen bier (pivo) en rum en wodka.

Vandaag was de dagtrip heel apart, niemand die Engels spreekt. We hebben een museum, een klooster en het mausoleum op mount Lockven bezocht. Het laatste was beslist de moeite waard. Na het beklimmen van 400 treden krijg je een spectaculair uitzicht over het mooie berglandschap.

Morgen naar Kotor, waar ik zeker weten 2 nachten blijf. Daarna weet ik nog niet wat ik doe.

Ciao Emmy